De blokkade van de Straat van Hormuz heeft Europa in zijn greep. In deze aflevering analyseren HIG-analisten Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos samen met Jilles van den Beukel, energy en raw materials specialist bij The Hague Centre for Strategic Studies (HCSS), wat de wereldwijde energiecrisis werkelijk betekent voor Nederland en Europa.

De conclusies voelen als een koude douche: strategische voorraden zijn eindig en al grotendeels aangesproken, Europese raffinagecapaciteit is jarenlang afgebouwd, de industrie vecht voor haar overleven in een overgangsperiode die te lang duurt, en Groningen, de noodvoorraden die we hadden kunnen gebruiken, is definitief van het toneel verdwenen. De energietransitie biedt perspectief, maar is geen redding op de korte termijn.

Kernpunten:

👉 Tien miljoen vaten per dag tekort en de reserves zijn bijna op: De Straat van Hormuz vervoert normaal 20 miljoen vaten per dag. Strategische reserves wereldwijd kunnen tijdelijk wat compenseren, maar zijn eindig. De VS heeft zijn reserve nooit volledig aangevuld na 2022 en zit op slechts 60% capaciteit. Elke week dat de blokkade aanhoudt stijgt de olieprijs met gemiddeld tien dollar per vat. Bij twee maanden ononderbroken blokkade zitten we richting 150 tot 200 dollar.

👉 Europa vecht om LNG terwijl Azië al op de knieën ligt: Gas heeft geen wereldprijs zoals olie. Europa en Azië betalen structureel twee tot zes keer meer dan de VS. Met 20% van het mondiale LNG-aanbod weggevallen achter de Straat, begint de echte schaarste pas. Azië voelde de klap al na dagen; Pakistan, India en Singapore zagen hun aanvoer stoppen. Europa krijgt die rekening nu gepresenteerd, met een vertraging van vier tot vijf weken vaarttijd om de Kaap de Goede Hoop.

👉 Raffinage verdwijnt uit Europa: Europa produceert nauwelijks nog olie en gas, maar raffineert ook steeds minder. De Perzische Golf heeft een groot deel van de Europese raffinagecapaciteit overgenomen. Die capaciteit zit nu achter slot en grendel. Kerosine wordt de pijnlijkste plek: tekorten in Azië zijn al realiteit en Noordwest-Europa krijgt ze in april. Tegelijk maakt maatschappelijk verzet het onmogelijk om nieuwe raffinaderijen te vergunnen. Zelfs een grote petrochemische installatie van Ineos in Antwerpen loopt vast door draagvlakproblemen.

👉 Transitie is de enige weg, maar de industrie overleeft de overgangsperiode niet vanzelf: De energietransitie is voor Europa geen keuze maar een noodzaak. Wij hebben geologisch simpelweg niet de reserves die de VS heeft. Maar de overgang kost 15 tot 25 jaar. Den Haag en Brussel moeten deze dal niet te diep laten worden. Geen prijsplafonds, geen generieke subsidies, maar gerichte steun voor sectoren en huishoudens die het echt nodig hebben en gasopslag en LNG-importcapaciteit als publieke infrastructuur in stand houden.

1️⃣ Hoe groot is de crisis eigenlijk? [00:00:00]

2️⃣ Tien miljoen vaten per dag tekort [00:02:00]

3️⃣ Strategische reserves zijn aangesproken en bijna op [00:03:00]

4️⃣ Gas en LNG: waarom Europa structureel meer betaalt dan Amerika [00:05:00]

5️⃣ Raffinage als vergeten kwetsbaarheid: kerosine als eerste pijnpunt [00:09:00]

6️⃣ Energietransitie versnellen is de enige weg, maar geen snelle oplossing [00:13:00]

7️⃣ Wat Europa nú moet doen aan fossiel [00:14:00]

8️⃣ Waarom de VS een totaal ander pad nam dan Europa [00:25:00]

9️⃣ Geen prijsplafonds: gerichte steun en laat de markt zijn werk doen [00:32:00]

🔟 Gasopslag en de mogelijkheid voor Gronings gas [00:35:00]

De oorlog in Iran markeert een kantelpunt in de mondiale geopolitiek. De aanval heeft niet alleen de militaire grenzen van de Verenigde Staten blootgelegd, maar ook de broosheid van westerse allianties en de verschuivende machtsbalans in het Midden-Oosten. In deze aflevering analyseren HIG analisten Rajeev Lachmipersad en Michel Michaloliákos de werkelijke consequenties van dit conflict: een Europa dat zijn strategische autonomie opeist, een Iraans regime dat ondanks de aanval zijn grip versterkt, en een Rusland dat zonder één schot te lossen als grote winnaar uit de strijd komt.

Kernpunten:

👉 Iran overleeft en komt sterker terug: Het regime consolideert zijn macht, weigert te onderhandelen en voert een asymmetrische slijtageoorlog die Amerika's voorraden en geloofwaardigheid uitholt. Zonder grondtroepen behaalt Washington geen van zijn strategische doelen, en elke dag dat Iran standhoudt versterkt de Iraanse onderhandelingspositie.

👉 Amerika verliest zijn bondgenoten één voor één: Europa, Japan en Australië weigeren mee te doen aan de beveiliging van de Straat van Hormuz. Trump chanteerde, dreigde met de NAVO en kreeg nul. De Amerikaanse veiligheidsparaplu, ooit de kurk waarop de wereldorde dreef, is niet meer vanzelfsprekend, en de regio begint dat in te prijzen.

👉 De echte winnaars zitten in Moskou en Jeruzalem: Rusland verdient 150 miljoen dollar extra per dag door hogere olieprijzen en uitbreiding van exportmarkten, terwijl Europa unilateraal wordt buitengesloten van sanctiebeleid. Israël boekt ondertussen geopolitieke winst: Netanyahu stijgt in de peilingen en zet zijn regionale agenda ongehinderd voort in Libanon en daarbuiten.

👉 Europa staat voor een strategische keuze: opteren voor onderhandelingen met Rusland onder druk van inflatie en bezuinigingen is precies wat Rusland wil. Europa moet escaleren om Rusland te dwingen te de-escaleren; niet smeken om een deal. De steun aan Oekraïne is relatief gezien een schijntje, maar de prijs van een Russische overwinning is onherstelbaar groot.

1️⃣ Europa zegt nee tegen Trump [00:00:00]

2️⃣ Amerika als supermacht in verval [00:03:00]

3️⃣ De strategische mismatch van Washington [00:04:00]

4️⃣ Iran consolideert zijn macht en weigert te onderhandelen [00:06:00]

5️⃣ Israël, Netanyahu en de regionale agenda [00:12:00]

6️⃣ Arabische wereld en Turkije: herpositionering in een nieuwe orde [00:17:00]

7️⃣ India: diversificeren tussen Rusland, Iran en de wereldmarkt [00:24:00]

8️⃣ Rusland wint: 150 miljoen dollar extra per dag [00:29:00]

9️⃣ Europa en Oekraïne: escaleren om te de-escaleren [00:34:00]

🔟 Begrip of afkeuring? Europa's dubbele boodschap over Iran [00:44:00]

In deze aflevering van GeopolitiekNu kijken de HIG analisten Rajeev Lachmipersad en Michel Don Michaloliákos naar de mogelijke opties voor Iran, de VS en Israël in het oplaaiend conflict. De oorlog in Iran domineert de voorpagina's, maar achter het militaire spektakel schuilt een opvallende strategische leegte. Amerika en Israël hebben een technisch indrukwekkende aanval uitgevoerd, de grootste militaire operatie sinds de invasie van Irak, zonder dat helder is wat het einddoel precies is.

Wat wel duidelijk wordt: dit is minder een oorlog vanuit Amerikaans nationaal belang dan een resultante van jarenlange lobby. Iran reageert door de pijn te spreiden via horizontale escalatie, terwijl het internationaal recht stilletjes verder afbrokkelt. De echte vragen liggen niet op het slagveld, maar in de diplomatieke en geopolitieke nasleep.

Kernpunten:

👉 De aanval op Iran is militair indrukwekkend maar strategisch leeg: De doelstellingen wisselen per dag: regimeverandering, nucleaire ontmanteling, olieafsnijding richting China, en geen daarvan is realistisch haalbaar zonder grondtroepen of een coherente langetermijnvisie.

👉 Dit is primair een oorlog van Netanyahu, niet van Trump: De aanval is meer het resultaat van jarenlange Israëlische (en mogelijk Saoedische) lobby dan van een Amerikaans nationaal belang. Trump heeft zich laten verleiden, terwijl MAGA juist op een no-war-ticket is verkozen.

👉 Iran kan niet winnen, maar vergroot de pijn voor iedereen: Verticale escalatie is geen optie, dus kiest Iran voor horizontale escalatie: aanvallen op golfstaten, afsluiting van de Straat van Hormuz. Het is een strategie van gedeelde schade: als ik verdrink, trek ik zoveel mogelijk anderen mee.

👉 De echte winnaar is nog onbekend, maar het internationaal recht is de grote verliezer: Rusland, China en Iran zullen de parallel met Oekraïne blijven trekken. Europa balanceert ongemakkelijk. En de enige uitweg, voor stabiliteit én voor de geloofwaardigheid van het internationale systeem, ligt bij middelgrote machten die gezamenlijk optrekken.

1️⃣ De dood van Khamenei: meer dan een leider, een systeem {00:00:00}

2️⃣ Kan de oorlog lang duren? De militaire beperkingen van Amerika en Israël [00:01:30]

3️⃣ Tactisch spektakel, strategische leegte: wat is het doel? [00:04:00]

4️⃣ Trumps strategie: verleid door lobby of daadwerkelijk een uitgedacht belang? [00:08:00]

5️⃣ Het Israëlische belang en Netanyahu's corruptieschandalen [00:12:00]

6️⃣ Separatisme en balkanisering als doel voor Iran [00:14:00]

7️⃣ De Straat van Hormuz als pressiemiddel voor de wereld [00:21:00]

8️⃣ Rusland: de lachende derde? [00:26:00]

9️⃣ Kan Iran dit volhouden? [00:28:00]

🔟 HIG opinie: Europa's reactie en het einde van het internationaal recht [00:31:00]

In deze aflevering van GeopolitiekNu schuiven twee HIG Azië analisten aan tafel: hoogleraar Koreastudies Remco Breuker en japanoloog en sinoloog Casper Wits. Samen bespreken zij hoe de democratieën in Japan, Zuid-Korea en Taiwan onder druk staan van binnenuit én van buitenaf.

De terugtrekking van de Verenigde Staten als betrouwbare veiligheidspartner, een steeds assertiever China dat zijn eigen legertop zuivert, en diepgewortelde historische trauma's die samenwerking bemoeilijken maken het speelveld in Oost-Azië complexer dan ooit. Toch zijn er hoopvolle tekenen. De pragmatische toenadering tussen Seoul en Tokio, de groeiende internationale erkenning van Taiwans belang en het besef dat democratische middenmachten samen sterker staan dan alleen.

Kernpunten:

👉 De democratie in Oost-Azië staat op drie fronten onder druk: Binnenlandse erosie, groeiende autocratische dreiging van China en Rusland, en het wegvallen van de VS als betrouwbare partner..

👉 Samenwerking tussen Japan en Zuid-Korea is noodzakelijk maar fragiel: Economisch en militair hebben ze elkaar hard nodig, maar koloniaal trauma en politiek nationalisme blijven de toenadering bemoeilijken.

👉 China's militaire zuiveringen maken de regio onvoorspelbaarder: De legertop is weggezuiverd en daarmee is de slagkracht verzwakt, maar het risico op een onbezonnen militair avontuur richting Taiwan groeit juist.

👉 Democratische middenmachten moeten zich verenigen; Zonder Amerikaanse paraplu overleven Japan, Zuid-Korea en Taiwan alleen samen. Europa moet daarbij als democratisch middenmacht lotsgenoot zich ook aan committeren.

1️⃣ De drievoudige strijd om de Oost-Aziatische democratie: binnenlandse erosie, regionale autocratische druk en het wegvallen van Amerika als democratische partner (00:00:00)

2️⃣ De Japanse heroriëntatie in defensie en lobby in Washington (00:03:30)

3️⃣ Kwetsbaarheid van Japanse en Zuid-Koreaanse vaarroutes langs Taiwan (00:06:00)

4️⃣ Zuid-Korea heeft China nodig om Noord-Korea in toom te houden, terwijl de VS juist China als rivaal ziet (00:08:00)

5️⃣ Zuid-Koreaanse politiek misbruik van anti-Japanse sentimenten en waarom samenwerking met Japan zo moeizaam blijft (00:09:30)

6️⃣ Waarom Japan van alle Oost-Aziatische democratieën het minst ontvankelijk is voor autoritaire alternatieven (00:11:00)

7️⃣ Pragmatisme en drumstellen: toenadering onder de Zuid-Koreaanse premier Lee en de Japanse premier Takaichi (00:13:000

8️⃣ Chinees anti-Japans nationalisme en de zuivering van de legertop (00:22:00)

9️⃣ Taiwan onder druk: van buitenaf én van binnenuit (00:33:00)

🔟 HIG opinie: India's perspectief & het meervoud van middenmacht is supermacht (00:36:00)

Op 26 januari 2026, tijdens de Republic Day in India (viering van de grondwet en de democratie), ondertekenden de EU en India wat Ursula von der Leyen the mother of all deals noemde. Twee miljard mensen, een kwart van de wereldeconomie, kiezen ervoor tot 96,6% van de onderlinge industriële tarieven af te schaffen. Het is het meest vergaande handelsverdrag dat de EU ooit sloot. Geen enkel ander land/handelsblok kreeg van India de markttoegang die Europa nu ontvangt.

Maar dit is meer dan een handelsdeal. In een wereld waarin de grootmachten VS en China en regionale machten zoals Rusland het multilateralisme actief onder druk zetten, kiezen twee middenmachten ervoor om samen op te trekken. Waar India de EU jaren geleden nog wegzette als loopjongen van Washington, wordt Europa nu erkend als een groeiend soevereine geopolitieke partner. Dat is de echte doorbraak: niet alleen vrije handel, maar geopolitiek vertrouwen tussen een beschaving en een continent.

Kernpunten:

👉 Ongekende vrije markt: De tweede (EU) en vierde (India) economie ter wereld verenigen twee miljard mensen en een kwart van de wereldeconomie, met de afschaffing van tot 96,6% van de industriële tarieven.

👉 Geopolitieke verbroedering: Onder druk van de VS en China herkennen de EU en India een gedeeld lot en erkennen zij elkaar als gelijkwaardige, soevereine partners.

👉 Co-creatie in plaats van enkel produceren: India wil geen nieuw China worden en enkel een supply chain partner, maar een value chain partner: samen ontwerpen, samen produceren en samen kennis creëren, met sterke bescherming van intellectueel eigendom.

👉 De deal is het begin, niet het einde: Het handelsverdrag schept het kader voor toekomstige intensivering van de relatie. Het zal aangevuld worden met strategische investeringen, een investeringsverdrag en defensiesamenwerking.

1️⃣ Omvang van het verdrag en eerste reacties in India en Europa (00:00:00)

2️⃣ India's perceptieomslag: van achterdocht naar erkenning van de EU als onafhankelijke partner (00:04:00)

3️⃣ Arbeidsintensieve industrie, farmacie, elektronica en IT-talent als grote winnaars (00:07:00)

4️⃣ Kapitaal, consumentenmarkt en technologie als strategische Europese hefbomen (00:10:00)

5️⃣ Bescherming tegen nationalisatie, dubbele belasting en harmonisatie van investeringsregels (00:13:00)

6️⃣ Unieke toegang tot India's financiële sector en de explosieve groei van de middenklasse (00:17:00)

7️⃣ Van supply chain naar value chain en India's ambitie om co-designer te worden (00:25:00)

8️⃣ Defensiesamenwerking en de schaduw van Rusland (00:28:00)

9️⃣ Niet alleen vrijhandel, maar ook arbeidsstandaarden, milieu waarborgen, klimaatsamenwerking en zelfs vrouwenemancipatie worden meegenomen (00:32:00)

🔟 HIG opinie: De coalitie van middenmachten is de enige weg naar stabiele strategische afhankelijkheid (00:37:00)

De Amerikaanse ontvoering van de Venezolaanse president Nicolás Maduro uit zijn eigen slaapkamer markeerde een nieuw tijdperk in de geopolitiek van het Westelijk Halfrond. In deze aflevering duiken Michel Michaloliákos, Rajeev Lachmipersad en Latijns-Amerika-specialist Jelle van der Wal in de achtergronden van deze ongekende interventie.

De hoofdvraag is: moet deze interventie in Venezuela gezien worden als onderdeel van het opdelen van de invloedssferen tussen de grootmachten; of juist als springplank naar hegemonie voor de VS? Wat is de werkelijke toedracht van Maduro's ontvoering?

Hoofdpunten:

👉De wedergeboorte van de Monroe-doctrine – Hoe een 19e-eeuwse doctrine onder Trump nieuw leven wordt ingeblazen, met de boodschap dat geen enkele buitenlandse mogendheid iets te zoeken heeft in "Amerika's achtertuin"

👉Olie als geopolitiek wapen – Venezuela bezit 's werelds grootste bewezen oliereserves, maar zag de productie kelderen van 5 miljoen naar nog geen miljoen vaten per dag door corruptie, verwaarlozing en sancties

👉Chavismo ten einde? – Van de linkse populariteit onder Hugo Chávez tot het autoritaire verval onder Maduro: hoe het bolivariaanse experiment implodeerde

👉Regimewisseling zonder grondtroepen – De president is ontvoerd, maar de machtsstructuren staan nog overeind. Wat betekent dit voor de toekomst van Venezuela?

👉China en Rusland buitenspel – Met Marco Rubio's uitspraak dat "geopolitieke concurrenten niets te zoeken hebben in Zuid-Amerika" lijkt de Amerikaanse greep op het continent compleet

👉De internationale rechtsorde als wasseneus – Europa worstelt tussen veroordeling en stilzwijgen, terwijl de globale zuiden toekijkt hoe het multilateralisme verder afbrokkelt

1️⃣ De Monroe-doctrine en de ontvoering (00:00:00)

2️⃣ Van Chávez naar Maduro (00:04:13)

3️⃣ Chavismo en Bolivarianisme uitgelegd (00:08:00)

3️⃣ Van olie-supermacht naar instorting (00:09:40)

4️⃣ De toekomst van Venezuela (00:10:50)

5️⃣ Staan China en Rusland definitief buitenspel? (00:16:00)

6️⃣ Cuba, Nicaragua en de Banana Wars (00:21:18)

7️⃣ Een deal van invloedssferen tussen grootmachten? (00:26:00)

8️⃣ Reacties uit Latijns-Amerika (00:34:40)

9️⃣ Europa en de internationale rechtsorde (00:40:50)

De wereld fragmenteert in blokken en Europa staat voor een cruciale keuze: buigen voor de grillen van China en de Verenigde Staten, of samen met andere multilaterale democratische middenmachten een eigen koers varen.

In deze aflevering bespreken Rajeev Lachmipersad en Michel Michaloliákos waarom 2026 hét jaar moet worden waarin de Europese Unie haar handelsverdragen met Chili, Mercosur, Indonesië, Mexico en India over de streep trekt, én alle lidstaten dit ratificeren. Want handelsverdragen zijn niet alleen economisch interessant: ze zijn de sleutel tot geopolitieke onafhankelijkheid.

Maar papieren akkoorden alleen zijn niet genoeg: zonder strategische investeringen blijven het loze beloftes. Tijd om te ontdekken hoe Europa de economische architect kan worden van een nieuwe, multipolaire wereldorde.

Kernpunten:

👉Europa moet in 2026 doorpakken met handelsverdragen: Nu China grondstoffen als geopolitiek wapen inzet en Trump tarieven heft op Europese export, is het urgenter dan ooit om minder afhankelijk te worden van zowel de Chinese fabriek als de Amerikaanse consumentenmarkt.

👉Democratische middenmachten moeten elkaar vinden: Of het nu India, Indonesië, Brazilië of Mexico is: alleen door hechter samen te werken kunnen deze landen en Europa voorkomen dat ze speelbal worden in de machtsstrijd tussen Washington en Beijing.

👉Handelsverdragen zonder investeringen zijn halve maatregelen: Europese bedrijven verliezen nu vrijwel elke aanbesteding van Chinese en Amerikaanse concurrenten: publieke garantiestellingen, subsidies voor haalbaarheidsstudies en strategische investeringsfondsen moeten dit doorbreken.

👉Het Chili-verdrag ligt al twee jaar te verstoffen: Terwijl Europa schreeuwt om lithium en koper voor de energietransitie en de defensieindustrie, hebben veertien lidstaten het verdrag nog niet geratificeerd, waaronder Nederland.

👉Indonesië is de swingstate van deze tijd: Net zoals Italië in de jaren vijftig kan Indonesië nog alle kanten op; wat Europa nu doet bepaalt of dit land van 280 miljoen mensen richting het multilateralisme kantelt of in Chinese invloedssfeer belandt.

👉India en de EU naderen een doorbraak, maar obstakels blijven: Van CO2-heffingen tot intellectueel eigendom en visumversoepeling: beide partijen hebben compromissen nodig en de geopolitieke noodzaak dwingt tot resultaat.

1️⃣ Waarom Europa van 2026 een jaar moet maken om de handelsverdragen met ander middenmachten te ratificeren ? (00:00)

2️⃣ Europa en de andere middenmachten (India, Mexico, Indonesië etc) kunnen alleen samen de VS-China strijd ontkomen (04:52)

3️⃣ Waarom vrijhandelsverdragen alleen niet genoeg zijn; deze moeten gepaard gaan met stevige gesteunde investeringen (11:21))

4️⃣ Waarom het eigenlijk onbegrijpelijk is waarom het verdrag met het grondstofrijke Chili nog volledig binnen Europa is geratificeerd (19:04)

5️⃣ Hoe zit het met de onderhandelingen tussen de EU en MERCOSUR en de blokkade van de Europese landbouwsector? (24:01)

6️⃣ De EU speelt een grote rol om Indonesië als geopolitieke swing state te doen kantelen met zijn handelsverdrag (29:31)

7️⃣ Hoe kunnen wij Europeanen een geopolitieke bondgenoot zijn van Mexico, als buur van de Verenigde staten? (35:05)

8️⃣ Groeien India en de EU eindelijk definitief stevig naar elkaar toe? (37:53)

De broederlijke selfie van Poetin en Modi vertelde de wereld één ding: het Westen is er niet in geslaagd Rusland te isoleren. Maar achter de glimlach schuilt een wanhoopsrelatie – Rusland ziet zijn wapenexport naar India halveren en grijpt naar drastische maatregelen om relevant te blijven. Tegelijkertijd staat India met de rug tegen de muur: China levert vijfde generatie straaljagers aan Pakistan, en Delhi heeft geen westerse opties.

In deze aflevering bespreken India analist Rajeev Lachmipersad en Michel Michaloliákos de nucleaire onderzeeërdeal, het straaljagersdillema en waarom de Noordpool opeens cruciaal wordt voor New Delhi.

De vraag is: kan Europa nog concurreren, of kijkt het machteloos toe?

👉De selfie als geopolitiek statement – Poetin wilde laten zien dat Rusland niet te isoleren is; Modi stuurde een boodschap naar Washington dat India zaken doet met wie het wil, ondanks de 25% straftarieven van Trump.

👉Ruslands dalende wapenrelevantie – Het Russische aandeel in Indiase wapenimporten is gekelderd van 72% (2010-2014) naar slechts 36% (2020-2024), terwijl Frankrijk en Israël oprukken; Moskou vecht om relevant te blijven.

👉De nucleaire onderzeeërdeal als opleidingsinvestering – India least voor 2 miljard dollar een Russische Akula-klasse onderzeeër, niet om te gebruiken, maar om personeel te trainen voor de eigen nucleaire onderzeeërvloot van de toekomst.

👉China dwingt India's hand met vijfde generatie straaljagers – Peking levert en least zijn modernste J-35 straaljagers aan Pakistan, waardoor India gedwongen wordt bij Rusland aan te kloppen voor de Sukhoi-57 én gezamenlijke productie met technologieoverdracht.

👉De Noordpool als nieuw geopolitiek strijdtoneel – Via het RELOS-akkoord krijgt India toegang tot veertig Russische Arctische havens, cruciaal voor grondstoffen en handelsroutes nu het poolijs smelt en China daar al miljarden investeert.

👉Europa staat voor een dilemma – India wil de EU als "geopolitiek volwassen" partner, maar zolang Europa geen vijfde generatie straaljagers kan leveren en Rusland wél, blijft Moskou een noodzakelijke optie voor New Delhi.

1️⃣ Wat legde de Poetin-Modi selfie bloot en de rol van een nucleaire onderzeeër? (00:00)

2️⃣ Wat is de Russische noodzaak van het zijn van een betrouwbare defensiepartner? (10:03)

3️⃣ Hoe zit het met de vijfde generatie straaljagerdeal tussen Rusland en India? (17:03)

4️⃣ Is er ruimte voor een verdere intensivering van de India-Rusland handel? (26:19)

5️⃣ Hoe de Arctische geopolitieke strijd de India-Rusland relatie versterkt (32:01)

6️⃣ De ware staat van de Russische economie (38:57)

7️⃣ Wat betekent de intensivering van India-Rusland relatie voor de India-EU relatie? (46:21)