Eigenlijk zijn de tuinen van Piet Oudolf een reflectie van wie hij is als mens. De golvende patronen van hoge grassen, vaste planten en talloze bloemen omarmen de verandering van elk seizoen.

Die verandering zoekt de tuinarchitect ook in zijn privéleven op. Eerst als twintiger toen hij stopte met werken in het familiebedrijf van zijn ouders. En even later gooide hij zijn leven overhoop en verhuisde hij met zijn gezin van Haarlem naar een vervallen boerderij in Hummelo.

Waarom hij dat deed? ‘Soms heb je het gevoel dat je iets kan, maar dat het niet is wat je nu aan het doen bent,’ aldus Piet.

En dat gevoel klopte. Met zijn vernieuwende visie op planten en tuinen heeft de geliefde tuinarchitect de wereld een stukje mooier gemaakt. Zo ontwierp hij onder meer The High Line in New York, de Londense Tower Bridge en de tuinen van restaurant Noma in Kopenhagen.

Ernst-Jan wil weten waar hij de moed vandaan haalde om tot twee keer toe alles achter te laten. Hoe waag je zo’n sprong in het diepe?

Een gesprek over innerlijke onrust, je omringen met gelijkgestemden en hoe twijfels en onzekerheid nooit helemaal weg gaan.

👉 Op https://jongejaren.nl/piet-oudolf kun je het interview lezen en alle besproken videos, boeken, beelden en links terugvinden.

🎹 Luister naar de muziek van pianist Ron Adelaar, die voor Jonge Jaren 'Mens Durf te Leven' (1917) van Dirk Witte speelt: https://jongejaren.nl/ronadelaar

Al meer dan veertig jaar staat Francine Houben aan het roer van haar architectenbureau Mecanoo. De ‘starchitect’ is verantwoordelijk voor de prestigieuze renovatie van de New York Public Library. Een van haar spectaculairste gebouwen staat in Kaohsiung, de havenstad van Taiwan. Daar ontwierp ze het grootste culturele centrum van Azië van 141.000 (!) vierkante meter en 6.000 stoelen.

In Nederland speelde zij zich samen met haar studiegenoten van TU Delft in de kijker toen ze als midden twintiger de prijs won voor het ontwerpen van een sociale woningbouw op het Kruisplein in Rotterdam. Daarna ontwierp ze het station in Delft en ook de universiteitsbibliotheek is van haar hand.

Maar dat eerste gebouw in Rotterdam legde de blauwdruk voor haar latere werk. Francine’s ontwerpen draaien namelijk altijd om toegankelijkheid. Het ego van het gebouw — en dus die van Francine — speelt geen rol. Ze wil, zoals ze dat in dit gesprek zo mooi verwoordt, dat je het gevoel krijgt dat je welkom bent: “Je bent binnen, het is van jou.”

Hoe vond Francine deze sociale en dienstbare invalshoek?

👉 Op https://jongejaren.nl/francine-houben kun je het interview lezen en alle besproken videos, boeken, beelden en links terugvinden.

🎹 Luister naar de muziek van pianist Ron Adelaar, die voor Jonge Jaren 'Mens Durf te Leven' (1917) van Dirk Witte speelt: https://jongejaren.nl/ronadelaar

25 jaar lang zwaaide Eric van Eerdenburg de scepter bij Lowlands. Onder zijn leiding groeide het festival uit tot de grootste van Nederland. Een hele prestatie, zeker als je bedenkt dat Eric nooit een carrièrepad voor ogen had.

Hij groeide op in een afgelegen dorpje, bevond zich in een met drugs doordrenkt milieu en worstelde zelf met negatieve gedachten. Een LSD-trip en een baantje bij het plaatselijke jongerencentrum hielden hem op het rechte pad.

Eenmaal in Amsterdam leefde Eric een rock-’n-roll-bestaan en had hij zowat elk baantje in de muziekindustrie die je kunt krijgen. Hij was barman bij de beroemde club Mazzo waar hij Robert De Niro en Grace Jones bediende, speelde in een krakersband en was tourmanager van Ice-T.

Het leidde allemaal naar het jaar 2000, waarin hij na een burnout weer werk zocht en uiteindelijk festivaldirecteur werd van Lowlands. Vanaf het podcastpodium van de VPRO op zijn eigen festival vertelt Eric in 2022 over hoe het allemaal zover kwam.

👉 Op https://jongejaren.nl/eric-van-eerdenburg kun je het interview lezen en alle besproken videos, boeken, beelden en links terugvinden.

🎹 Luister naar de muziek van pianist Ron Adelaar, die voor Jonge Jaren 'Mens Durf te Leven' (1917) van Dirk Witte speelt: https://jongejaren.nl/ronadelaar