Eigenlijk zijn de tuinen van Piet Oudolf een reflectie van wie hij is als mens. De golvende patronen van hoge grassen, vaste planten en talloze bloemen omarmen de verandering van elk seizoen.

Die verandering zoekt de tuinarchitect ook in zijn privéleven op. Eerst als twintiger toen hij stopte met werken in het familiebedrijf van zijn ouders. En even later gooide hij zijn leven overhoop en verhuisde hij met zijn gezin van Haarlem naar een vervallen boerderij in Hummelo.

Waarom hij dat deed? ‘Soms heb je het gevoel dat je iets kan, maar dat het niet is wat je nu aan het doen bent,’ aldus Piet.

En dat gevoel klopte. Met zijn vernieuwende visie op planten en tuinen heeft de geliefde tuinarchitect de wereld een stukje mooier gemaakt. Zo ontwierp hij onder meer The High Line in New York, de Londense Tower Bridge en de tuinen van restaurant Noma in Kopenhagen.

Ernst-Jan wil weten waar hij de moed vandaan haalde om tot twee keer toe alles achter te laten. Hoe waag je zo’n sprong in het diepe?

Een gesprek over innerlijke onrust, je omringen met gelijkgestemden en hoe twijfels en onzekerheid nooit helemaal weg gaan.

👉 Op https://jongejaren.nl/piet-oudolf kun je het interview lezen en alle besproken videos, boeken, beelden en links terugvinden.

🎹 Luister naar de muziek van pianist Ron Adelaar, die voor Jonge Jaren 'Mens Durf te Leven' (1917) van Dirk Witte speelt: https://jongejaren.nl/ronadelaar

Al meer dan veertig jaar staat Francine Houben aan het roer van haar architectenbureau Mecanoo. De ‘starchitect’ is verantwoordelijk voor de prestigieuze renovatie van de New York Public Library. Een van haar spectaculairste gebouwen staat in Kaohsiung, de havenstad van Taiwan. Daar ontwierp ze het grootste culturele centrum van Azië van 141.000 (!) vierkante meter en 6.000 stoelen.

In Nederland speelde zij zich samen met haar studiegenoten van TU Delft in de kijker toen ze als midden twintiger de prijs won voor het ontwerpen van een sociale woningbouw op het Kruisplein in Rotterdam. Daarna ontwierp ze het station in Delft en ook de universiteitsbibliotheek is van haar hand.

Maar dat eerste gebouw in Rotterdam legde de blauwdruk voor haar latere werk. Francine’s ontwerpen draaien namelijk altijd om toegankelijkheid. Het ego van het gebouw — en dus die van Francine — speelt geen rol. Ze wil, zoals ze dat in dit gesprek zo mooi verwoordt, dat je het gevoel krijgt dat je welkom bent: “Je bent binnen, het is van jou.”

Hoe vond Francine deze sociale en dienstbare invalshoek?

👉 Op https://jongejaren.nl/francine-houben kun je het interview lezen en alle besproken videos, boeken, beelden en links terugvinden.

🎹 Luister naar de muziek van pianist Ron Adelaar, die voor Jonge Jaren 'Mens Durf te Leven' (1917) van Dirk Witte speelt: https://jongejaren.nl/ronadelaar

25 jaar lang zwaaide Eric van Eerdenburg de scepter bij Lowlands. Onder zijn leiding groeide het festival uit tot de grootste van Nederland. Een hele prestatie, zeker als je bedenkt dat Eric nooit een carrièrepad voor ogen had.

Hij groeide op in een afgelegen dorpje, bevond zich in een met drugs doordrenkt milieu en worstelde zelf met negatieve gedachten. Een LSD-trip en een baantje bij het plaatselijke jongerencentrum hielden hem op het rechte pad.

Eenmaal in Amsterdam leefde Eric een rock-’n-roll-bestaan en had hij zowat elk baantje in de muziekindustrie die je kunt krijgen. Hij was barman bij de beroemde club Mazzo waar hij Robert De Niro en Grace Jones bediende, speelde in een krakersband en was tourmanager van Ice-T.

Het leidde allemaal naar het jaar 2000, waarin hij na een burnout weer werk zocht en uiteindelijk festivaldirecteur werd van Lowlands. Vanaf het podcastpodium van de VPRO op zijn eigen festival vertelt Eric in 2022 over hoe het allemaal zover kwam.

👉 Op https://jongejaren.nl/eric-van-eerdenburg kun je het interview lezen en alle besproken videos, boeken, beelden en links terugvinden.

🎹 Luister naar de muziek van pianist Ron Adelaar, die voor Jonge Jaren 'Mens Durf te Leven' (1917) van Dirk Witte speelt: https://jongejaren.nl/ronadelaar

Winy Maas is een toonaangevend architect, stedenbouwkundige, landschapsarchitect en hoogleraar. Je kent zijn werk misschien van het VPRO-gebouw in Hilversum, of het Depot Boijmans van Beuningen en de Markthal in Rotterdam. Of de Valley, het begroeide gebouw met grillige terrassen aan de Amsterdamse Zuidas. Winy maakte dat met zijn bureau, dat hij op zijn 34e met een aantal partners begon en inmiddels is uitgegroeid tot een team van 300 mensen verspreid over Rotterdam, Berlijn, Parijs, New York en Shanghai.

Maar Winy is meer dan alleen architect. Hij combineert architectuur, landschapsontwerp en stedenbouw en is al sinds zijn jeugd gedreven door duurzaamheid, een besef dat ontstond toen hij als tiener de Club van Rome op televisie zag. Hoe combineert hij al deze disciplines en vertaalt hij zijn maatschappelijke betrokkenheid en zorg voor het klimaat in zijn ontwerpen? En wat kunnen wij daarvan leren?

📸 Foto door Daria Scagliola

👉 Op https://jongejaren.nl/winy-maas kun je het interview lezen en alle besproken videos, boeken, beelden en links terugvinden.

🎹 Luister naar de muziek van pianist Ron Adelaar, die voor Jonge Jaren 'Mens Durf te Leven' (1917) van Dirk Witte speelt: https://jongejaren.nl/ronadelaar

Wim Pijbes is bekend als voormalig directeur van het Rijksmuseum, waar hij de moeizame verbouwing tot een succes maakte en op de foto ging met Obama voor de Nachtwacht. Nu is hij directeur van stichting Droom en Daad, een filantropische organisatie van een vermogende familie die Rotterdam cultureel wil verrijken. Onder zijn leiding wordt het ene na het andere cultuurinstituut uit de grond gestampt, zoals het migratiemuseum FENIX.

Wim let dan op de details, die kunnen niet klein genoeg zijn, vindt hij. Een les die hij al leerde als veertienjarige theatertechnicus voor zijn vriend en cabaretier Bert Visscher. Die blik, die focus op details heeft hem ver gebracht. Zo ver dat hij zijn succes soms wantrouwt. Hoe zorg je ervoor dat je het niet te hoog in je bol krijgt? Een openhartig gesprek over ego, draaideuren en maaivelden.

👉 Op https://jongejaren.nl/wim-pijbes kun je het interview lezen en alle besproken videos, boeken, beelden en links terugvinden.

🎹 Luister naar de muziek van pianist Ron Adelaar, die voor Jonge Jaren 'Mens Durf te Leven' (1917) van Dirk Witte speelt: https://jongejaren.nl/ronadelaar

Torre Florim is zanger en frontman van De Staat, al achttien jaar de meest spectaculaire band van Nederland. Ze blijven zichzelf vernieuwen en maken van elk album dat ze uitbrengen een soort totaalkunstwerk. Op albumtour Machinery (2011) stond er een gigantisch audiokunst-machine op het podium. Voor het nummer Witch Doctor (2013) namen ze een CGI-clip op waarbij een groep vervaarlijk ogende mannen om Torre heen rent. De video is tot nu toe 7 miljoen keer bekeken op YouTube en Torre speelt ‘m elk concert na door het publiek in te gaan, dat vervolgens in draaikolken om hem heen rent.

In 2023 overtroffen ze zichzelf door drie verschillende albums tegelijk uit te brengen: Red, Yellow en Blue. Het rode album is duister, het gele album dansbaar en het blauwe album melancholisch. Elk album heeft een show met een eigen setlist.

Wat is er in Torre’s jonge jaren gebeurd dat hij tot dit allesomvattende idee van muziek kwam? We spreken elkaar hierover op een bijzondere plek, namelijk in De Basis in Nijmegen. Dat is het voormalige poppodium Doornroosje, maar nu de studio van De Staat.

👉 Op https://jongejaren.nl/torre-florim kun je het interview lezen en alle besproken videos, boeken, beelden en links terugvinden.

🎹 Luister naar de muziek van pianist Ron Adelaar, die voor Jonge Jaren 'Mens Durf te Leven' (1917) van Dirk Witte speelt: https://jongejaren.nl/ronadelaar

In deze aflevering spreek ik met een kunstenaar die me al een decennium eindeloos fascineert. Het is de wereldwijd bejubelde en tegelijkertijd controversiële kunstenaar Renzo Martens.

In 2024 was Renzo met zijn Congolese collectief CATPC de Nederlandse inzending voor de Kunstbiënnale in Venetië. Zijn kunst brengt onder de aandacht dat de Westerse wereld op armoede van anderen is gebouwd en tegelijkertijd lijkt hij die sociale ongelijkheid te proberen te repareren.

In zijn confronterende films Enjoy Poverty en The White Cube kun je zien hoe zijn kunst tot stand komt. Ik ben benieuwd hoe dat engagement van hem ontstaan is. En waarom is hij eigenlijk te gast in deze podcast, als hij liever niet over zijn jonge jaren praat?

👉 Op https://jongejaren.nl/renzo-martens kun je het interview lezen en alle besproken videos, boeken, beelden en links terugvinden.

🎹 Luister naar de muziek van pianist Ron Adelaar, die voor Jonge Jaren 'Mens Durf te Leven' (1917) van Dirk Witte speelt: https://jongejaren.nl/ronadelaar

Kunstenaar Iris Kensmil maakt indrukwekkende werken, voornamelijk olieverfschilderijen, waarin ze krachtige portretten maakt die de emancipatie van de zwarte mens centraal stellen. In 2019 vertegenwoordigde ze Nederland op de prestigieuze Kunst Biënnale in Venetië, een van de hoogste onderscheidingen die je in de beeldende kunst kunt bereiken.

Maar in de decennia daarvoor werd haar door docenten actief afgeraden om de zwarte kunstgeschiedenis te onderzoeken. Het zou volgens hen niet interessant zijn. Toch besloot ze door te zetten, gedreven door een innerlijke noodzaak waar ze niet omheen kon. Die drang speelt een terugkerende rol in haar leven. Elke keer als Iris voelt dat ze een stap moet zetten, zoals destijds toen ze de mode verruilde voor de kunst, volgt ze haar intuïtie zonder aarzeling. Wat kunnen wij leren van die vastberadenheid?

👉 Op https://jongejaren.nl/iris-kensmil kun je het interview lezen en alle besproken videos, boeken, beelden en links terugvinden.

🎹 Luister naar de muziek van pianist Ron Adelaar, die voor Jonge Jaren 'Mens Durf te Leven' (1917) van Dirk Witte speelt: https://jongejaren.nl/ronadelaar